ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۳۲ - ای مشارالسلطنه
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نعمت دنیا سرابست‌ای مشارالسلطنه این جهان نقش برآبست‌ای مشارالسلطنه تا توانی ظلم کن کاین روزگار بی‌کتاب حامی هر بی‌کتابست‌ای مشارالسلطنه تا توانی دخل برکاین روزگار بی‌حساب عاری از علم حسابست‌ای مشارالسلطنه کشور پر انقلاب و نرخ ارزاق گران زان قدوم مستطابست‌ای مشارالسلطنه سهم از مدخول قصابان و خبازان شهر رسم هر مالک رقابست‌ای مشارالسلطنه لیک سهم از دخل علافان و صرافان شهر هذه شینی عجابست‌ای مشارالسلطنه هیئت شوربلدگرمنفصل شد باک نیست شور در قدرت عذابست‌ای مشارالسلطنه لیک این دکان حراجی و احضار ولات اندکی دور از صوابست‌ای مشارالسلطنه خلق می‌گفتند قبل از حرکت از تهران تو را از مداخل اجتنابست‌ای مشارالسلطنه لیک روشن شد دلت از دخل‌های سبزوار دخل اول فتح بابست‌ای مشارالسلطنه نی خطا گفتم دلت روشن بد از اول، بلی قطره ملزوم سحابست‌ای مشارالسلطنه محرمانه دخل کردن بی‌صدا و بی‌ندا رسم آن عالیجنابست‌ای مشارالسلطنه لیک با طبل و دهل پر کردن جیب و بغل خود سؤالی بی‌جوابست‌ای مشارالسلطنه ظاهرا مأیوسی از آینده این مملکت یاس و راحت هم‌رکابست‌ای مشارالسلطنه وه چه خوش گفت آن که گفت الیاس احدالراحتین این سخن چون آفتابست‌ای مشارالسلطنه ناصرالدین‌میزرا شهزاده دانش‌پژوه در عدالت کامیابست‌ای مشارالسلطنه لیک با همچون تویی دستور کافی حال او حالت قوم غرابست‌ای مشارالسلطنه آنچه مرحوم سپهسالار برد از این بلد در زبان شیخ و شابست‌ای مشارالسلطنه شکرلله چشم ما روشن به دیدار شما بعد از آن غفران‌مآبست‌ای مشارالسلطنه آب را گل ساز و ماهی گیر زیرا چشم خلق کور چون چشم حبابست‌ای مشارالسلطنه اندربن کشورکه خادم را ز خائن فرق نیست رشوه نگرفتن عذابست‌ای مشارالسلطنه