ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۱۴۲ - ابر و شفق

کربم و باذل ابری برآمد از بر کوه بغارتیده همه بار خانه عمان صلای داد و جبین برگشاد و کرد نثار به‌دشت گوهر سیراب و بر افق مرجان