ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۱۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
و تراگویمای پسر من، نیکوترین دهشیاری به مردمان، گوهر خرد است. چه اگر بر کست خواسته برود و یا چهارپایان بمیرد خرد بماند. کسی کاو به گیتی دهشیار زیست نکوتر ورا از خرد چیز نیست که گرمایه از دست برکست، شد زر و چارپانیزش از دست شد چو باشد خرد، رفته بازآیدش به ناز کسان کی نیاز آیدش