ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۱۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شراب به پیمان (یعنی به اندازه) خور چه هر که او شراب بیپیمان خورد، بسا گنه که از وی آید. اگر باده نوشی به پیمانه نوش به آیین مردان فرزانه نوش کز افزونی میز دلها گناه بروید، چو از تند باران گیاه وگر گفته من پسند آیدت مخور میکه از میگزند آیدت بود سوزیان این میلعلپوش زیانش ز تو، سودش از میفروش