ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۱۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
… شاد مباش، چه مردم ایدون همانا چو مشگ پر باد است که چون باد از آن بدرود هیچ در او نماند. بود نازش مرد دانا به جان به جان شاد باشای پسر تا توان که تن همچو مشگی بود پر ز باد نماندش چیزی چو بادش گشاد