ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تند هلکگوی (عصبانی و دیوانهوار) مباش، چه تند هلکگوی مردم چنان چون آتش است که اندر بیشه افتد و همه مرغ و ماهی بسوزد و هم خرفستر سوزد. مشو در سخن تند و زنجیر خای که تندیدرخشیست خرمن گرای بود آتش تیز، گفتار تیز که در بیشه چیزی نماند به نیز بسوزدتر و خشکونزدیکودور چه مرغ و چه ماهی چه مار و چه مور