منافر

(مُ فِ) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- داوری کننده با دیگری در حسب و نسب.<BR>۲- افتخار کننده.<BR>۳- در فارسی: رماننده، نافر؛ مق. ملائم.<br>

(مُ فِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- داوری کننده با دیگری در حسب و نسب. ۲- افتخار کننده. ۳- در فارسی: رماننده، نافر؛ مق. ملائم.

منافر. [ م ُ ف ِ ] (ع ص ) نفرت کننده و مکروه دارنده و رمنده . (از ناظم الاطباء). ◄ مقابل ملایم : غضب قوه ای است در حیوان دفع منافر را، و شهوت قوه ٔ جلب ملایم را.(یادداشت به خط مرحوم دهخدا). دوم قوت جنباننده که به تأیید او حیوان بجنبد و بدانچه ملایم اوست میل کنند و از آنچه منافر اوست بگریزد. (چهارمقاله ص ١١).