منّت

أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللّهُ عَلَیْهِم «منّت» در اصل از «مَنّ» به معناى سنگى و وزنه مخصوصى است که با آن وزن مى شود، سپس به بخشیدن نعمت هاى بزرگ و سنگین اطلاق شده است، که اگر جنبه عملى داشته، زیبا و پسندیده است، و اگر با لفظ و سخن باشد زشت و بدنما است، گر چه منت، در استعمالات روزمره، بیشتر به معناى دوم گفته مى شود، و همین موضوع سبب تداعى نامطلوبى به هنگام مطالعه آیاتى همچون آیات مورد بحث مى گردد، ولى باید توجّه داشت «منّت» در لغت و استعمالات قرآن معناى گسترده اى دارد که مفهوم اول (بخشیدن نعمت هاى سنگین) را نیز شامل مى شود.(10)