مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱۱۰

در ره چو بداشتم به سوگندانش از شرم عرق کرد زخ خندانش پس بر رخ زرد من بخندید به لطف عکس رخ من فتاد بر دندانش