مهمان پرست

مهمان پرست . [ م ِمام ْ پ َ رَ ] (نف مرکب ) که مهمان را تیمار دارد. دوستدار مهمان : بدو گفت چیزی ز بهر نشست فراز آور ای مرد مهمان پرست . فردوسی . به رزم اندرون ژنده پیل است مست ببزم اندرون گرد و مهمان پرست . فردوسی . چو نان خورده شد مرد مهمان پرست بیامد گرفت آبدستان به دست . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی