مواکب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مَ کِ) [ ع. ] (اِ.) جِ موکب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مَ کِ) [ ع. ] (اِ.) جِ موکب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مواکب . [ م َ ک ِ ] (ع اِ) ج ِ موکب . (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ گروههای سواران و لشکرهای سواران . (آنندراج ) (غیاث ) : منم از نژاد بزرگان ساسان که بودند شاهان چتر و مواکب . (منسوب به حسن متکلم یا برهانی یا معزی ). سلطان کوکبه ای از مواکب لشکر خویش بر اثر او بفرستاد.(ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٢٨٧). و رجوع به موکب شود.