موصد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
موصد. [ ص َ ] (ع ص ) در که بند کرده شده باشد. (از منتهی الارب ) (آنندراج ). باب موصد؛ در بسته و قفل کرده . (ناظم الاطباء).
موصد. [ م ُ وَص ْ ص َ ] (ع اِ) پرده برای دختران در گوشه ٔ خانه . ◄ پرده ٔ خانه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).