موکب داری

موکب داری . [ م َ / مُو ک ِ ] (حامص مرکب ) سرپرستی سواران و پیادگان که در التزام رکاب پادشاهند. جلوداری . (آنندراج ) : به موکب داریش ناموس اکبر خرامان گشته چون طاوس انور. امیرخسرو (از آنندراج ). رجوع به موکب شود.