موکنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
موکنة. [ م َ ک ِ ن َ ] (ع اِ) مؤنث موکن . (منتهی الارب ). آشیانه ٔ مرغ . (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
موکنة. [ م ُ وَک ْ ک ِ ن َ ] (ع ص ) خاره ٔ خرما که رنگ پخته درآورده بود. (مهذب الاسماء).
موکنه . [ ک َ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) منقاش . منتاخ . (یادداشت مؤلف ). آلتی که بدان موی ابرو و صورت زنان برکنند. موچین .