مویه کنان

مویه کنان . [ مو ی َ / ی ِ ک ُ ] (نف مرکب، ق مرکب ) در حال مویه کردن . در حال موییدن . گریه کنان . (از یادداشت مؤلف ) : نمودی به من پشت همچون زنان برفتی غریوان و مویه کنان . فردوسی . و رجوع به مویه و مویه کردن و مویه گر شود.