می دوست

می دوست . [ م َ / م ِ ] (ص مرکب ) باده پرست . می پرست . می باره که میگساری را دوست دارد : فرسته کسی ساز دانش پذیر نهان بین و پاسخ ده و یادگیر... نه دوروی باید نه پیکارجوی نه می دوست از دل نه بسیارگوی . اسدی (گرشاسبنامه ص ٢٦٦). و رجوع به می پرست شود.