می سرشت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
می سرشت . [ م َ / م ِ س ِ رِ ] (ص مرکب ) می گون . می گونه . که طبیعت می داشته باشد. که به سرشت و طینت شراب باشد. که چون می سرخگون و مستی فزا باشد. سرشته با می . ◄ مجازاً گلگون . سرخ : دو برگ گلش سوسن می سرشت دو شمشاد عنبرفروش بهشت . اسدی (گرشاسب نامه ص ١٦٦).