میاور

میاور. [ وَ ] (اِخ ) نام شهری نزدیک چین که خوبان از آنجا خیزند از غلامان و کنیزکان . (لغت فرس اسدی نسخه ٔ خطی کتابخانه ٔ نخجوانی ) : ای حورفش بتی که چو بینند روی تو گویند خوب رویان ماه میاوری . خسروی . ◄ گویند بتخانه ای است . (لغت فرس اسدی ).