میبس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میبس . [ م ُ ی َب ْ ب ِ ] (ع ص ) خشک کننده . (ناظم الاطباء) (یادداشت مؤلف ). ◄ (اصطلاح پزشکی ) خشکی مزاج آورنده . خشک کننده ٔ طبیعت و مزاج . یبوست آور : و البردی مبرد فی الدرجة الثانیة میبس مقبض . (تذکره ٔ ابن البیطار ص ٨٧).