میوله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میولة. [ م ُ ل َ ] (ع مص ) برگردیدن . ◄ خمیدن . (آنندراج ). رجوع به میل و ممال و ممیل و تمیال و میلان و میلولة شود.
میوله . [ م َی ْ وَ ل َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان کلیائی بخش اسدآباد شهرستان همدان، واقع در ٣٥هزارگزی شمال باختری اسدآباد با ٤٩٥ تن سکنه . آب آن از قنات و راه آن ماشین رو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٥).