میوه خوردن

میوه خوردن . [ می وَ / وِ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) تفکه [ ت َ ف َ ک ک ُ ه ْ ] . (منتهی الارب ). خوردن میوه . از ثمر درختی خوردن : چون ز بیخش برآورد نادان میوه یک بار بیش نتوان خورد. سعدی . و رجوع به میوه و میوه خوار شود. ◄ کنایه است از سود بردن . بهره بردن . برخوردار شدن . بهرمند شدن : من میوه ٔ دین همی خورم شو چون گاو تو خار و خس همی خور. ناصرخسرو. - امثال : وقت پیری آمد آن سیب زنخدانم به دست میوه ام داد آسمان وقتی که دندان را گرفت . ؟ (از امثال و حکم دهخدا).