نابرده

نابرده . [ ب ُ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) نبرده . تحمل نکرده . - نابرده رنج ؛ بدون تحمل رنج : نابرده رنج گنج میسر نمیشود مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد. سعدی . ◄ نبرده . - نابرده دست ؛ دست نبرده . دست نزده : نهفته همه بوم گنج من است نیاکان بدو هیج نابرده دست . فردوسی . بدین درج و این قفل نابرده دست نهفته بگوئید چیزی که هست . فردوسی . - نابرده گمان، گمان نبرده : بامدادی ز پی صید برون رفت بدشت بامی و مطرب و نابرده به پرخاش گمان . ازرقی .