ناسخ بناکتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناسخ بناکتی . [ س ِ خ ِ ب ِ ک َ ] (اِخ ) قطب الدین احمد پسر محمود، معروف به ناسخ بناکتی و مکنی به ابوالمظفر. از خوشنویسان ومعاصر خواجه نصیرالدین طوسی است، وی بعد از سال ٦٧١هَ . ق . درگذشته است . (از دانشوران خراسان ص ٢٧٠).