ناسره

ناسره . [ س َ رَ / رِ ] (ص مرکب ) غیرخالص . درم و دینار که عیبی درآن باشد. (آنندراج ). پول قلب و پول نارایج و ناتمام عیار. (ناظم الاطباء). مغشوش . (منتهی الارب ). قلب . ناروا. بدل . نبهره . ماخ . بهرج . پایه . زیف : صراف بدیع عقل دراهم ناسره برنگیرد. (کلیله و دمنه ). بس دوزخی است خصمش از آن سرخ رو شده ست کآتش بزر ناسره گونا برافکند. خاقانی . کآنهمه ناموس و نام چون درم ناسره روی طلاکرده داشت هیچ نبودش عیار. سعدی . یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود. حافظ. - فعل ناسره ؛ عمل نادرست، ناصواب، مقابل عمل خالص : گیرم کز زرق رسیدی برزق نایدت از ناسره افعال عار. ناصرخسرو. ◄ مجازاً، به معنی سخن بد. (آنندراج ). ◄ هر چیزی که به اشکال سرانجامد. (ناظم الاطباء).

ناسره . [ س َ رَ ] (از ع، اِ) مأخوذ از ناشرة تازی، به معنی کشت زار. (ناظم الاطباء) (از اشتینگاس ).