ناسزا بودن

ناسزا بودن . [ س َ دَ ] (مص مرکب ) سزا نبودن . سزاوار نبودن . ناروا بودن . روا نبودن . جایز نبودن : به دادار گفت ای جهاندار راست پرستش به جز مر ترا ناسزاست . فردوسی . به ایرانیان گفت این ناسزاست بزرگی و تاج ازدر پادشاست . فردوسی . فانی به جان نئی به تنی ای حکیم تو جان را فنا به عقل محال است و ناسزا. ناصرخسرو. ◄ عدم لیاقت . لایق نبودن . درخور و سزاوار نبودن : کنون تاج را درخور کار کیست چو من ناسزایم سزاوار کیست . فردوسی .