ناموزون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناموزون . [ م َ / مُو ] (ص مرکب ) ناسنجیده . مخالف . ناساز. (آنندراج ). ناهنجار. ناهموار. زمخت : عیسی دورانم و این کور شد دجال من قدر عیسی کی نهد دجال ناموزون کور؟ خاقانی . و خاطرش از خطر جهالت و ضلالت او خایف و رنجور که کدام روز از جنون ناموزون او آفتی زاید. (سندبادنامه ص ١١٤). ◄ ناپسند. ناهماهنگ . ناخوشایند. ◄ شعری که وزن آن درست نباشد. (ناظم الاطباء).