ناگاهی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناگاهی . (ق مرکب ) ناگاه . ناگهان : شب زمستان بود کپّی سرد یافت کرمکی شبتاب ناگاهی بتافت . رودکی . گرد گرداب مگرد ارْت نیاموخت شنا که شوی غرقه چو ناگاهی ناغوش خوری . لبیبی . ناگاهی سیاهئی بر وی بگذشت . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ٧٥).