نبردگاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نبردگاه . [ ن َ ب َ ] (اِ مرکب ) معرکه . مصاف . (آنندراج ). جنگ گاه . (برهان قاطع). رزمگاه . میدان جنگ . (ناظم الاطباء). ناوردگه . آوردگه . میدان نبرد. جای نبرد : ده ساله یا دوازده ساله فزون نبود کاندر نبردگاه برآمد غبار او. فرخی . از کنار نبردگاه افق چون به دست غروب داور نام . انوری (از آنندراج ).