نذیذ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نذیذ. [ ن َ ] (ع اِ) آنچه از بینی یا دهن برآید. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ (مص ) کمیز انداختن و شاشیدن . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). شاشیدن یا بیرون آمدن نذیذ. (المنجد).