نشوط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نشوط. [ ن َ ] (ع اِ) ماهی نمکین که در آب و نمک تر دارند. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ماهی شور که در آب و نمک نگاهدارند. (ناظم الاطباء) (از معجم متن اللغة) (ازاقرب الموارد). ◄ قسمی ماهی است و آن غیر از شبوط است . (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغة). ◄ چاه دورتک که دلو از وی به بسیار کشیدن برآید. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء)(از معجم متن اللغة) (از اقرب الموارد). ◄ دارو که در بینی افکنند. سعوط. (یادداشت مؤلف ).