نعف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نعف . [ ن َ ] (ع اِ) جای بلند همواری که فرود از کوه باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ مکان مرتفع. (اقرب الموارد از اساس ). ◄ جای بلند از فرود رودبار. ◄ مقدم و باریک جای از ریگ . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ج، نعاف .