نفس منطبعه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نفس منطبعه . [ ن َ س ِ م ُ طَ ب ِ ع َ / ع ِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) فلاسفه گویند: افلاک را دو نفس است یکی نفس ناطقه ٔ مدبره و دیگر نفس منطبعه که ساری در تمام جرم آنهاست و به منزلت نفس روح حیوانی در انسان است . نفوس افلاک را نفوس سماویه نیز گویند. (فرهنگ علوم عقلی ص ٦٠٠) (از شفا ج ٢ ص ٦٠٦ و ٦٠٨).