نواجی

نواجی . [ ن َ ] (ع ص، اِ) ج ِ ناجیة. رجوع به ناجیة شود.

نواجی . [ ن َ جی ی ] (اِخ ) محمدبن حسن بن علی بن عثمان نواجی قاهری شافعی قاضی، ملقب به شمس الدین . فقیه و ادیب مصری است . به سال هَ . ق . در قریه ٔ نواج قاهره تولد و به سال ٨٥٩ هَ . ق . وفات یافت . او راست : ١ - حاشیه ٔ توضیح ابن هشام . ٢ - الحجة لسرقات ابن حجة. ٣ - حلبة الکمیت، در آداب و نوادر و خمریات . ٤ - خلع العذار فی وصف العذار. ٥ - صحایف الحسنات . ٦ - الطراز الموشی فی الانشاء، مجموعه ای از منشآت و مراسلات . ٧ - مراتع الغزلان فی وصف الحسان من الغلمان . ٨ - دیوان اشعار و جز آن . (از الاعلام زرکلی ج ٦ ص ٣٢٠) (ریحانة الادب ج ٤ ص ٣٢٨). و نیز رجوع به کشف الظنون و معجم المطبوعات ص ١٨٧٢ و الضوء اللامع ج ٧ ص ٢٢٩ و الخطط التوفیقیة ج ١٧ ص ١٣ و حوادث الدهور ج ٢ ص ٣٦٥ و آداب اللغة ج ٣ ص ١٣٧و لغة العرب ج ١ ص ١٢٩ و البدر الطالع ج ٢ ص ١٥٦ شود.