نوبه نو

نوبه نو. [ ن َ / نُو ب ِن َ / نُو ] (ق مرکب ) از نو. مجدداً. تازه به تازه . (ناظم الاطباء). به تکرار. پیاپی . متوالیاً : ز لشکر برِ پهلوان پیشرو به مژده بیاید همی نوبه نو. فردوسی . پدید آمد این گنبد تیزرو شگفتی نماینده ٔ نوبه نو. فردوسی . جهان بُد به آرام زآن شادکام ز یزدان بدو نوبه نو بُد پیام . فردوسی . هر کس رهی دگرْت نمودند نوبه نو از یکدگر بتر به سیاهی و مظلمی . ناصرخسرو. جهان را نوبه نو چند آزمائی همان است او که دیدستیش صد بار. ناصرخسرو. نوبه نو شیفته گردم چو به من نوبه نوپیک خیالش برسد. خاقانی . هست این زمین را نوبه نو کاس کریمان آرزو یک جرعه کن در کار او آخر چه نقصان آیدت ؟ خاقانی . اشترانش ز مرز بیگانه می کشیدند نوبه نو دانه . نظامی . کجا آن نوبه نو مجلس نهادن بهشت عاشقان را در گشادن . نظامی . شهنشه باز فرمودش که چونی که بادت نوبه نو عیشی فزونی . نظامی .