نویک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نویک . [ ن ُ ی َ ] (اِ) زمان و هنگام . نوبت و دور. ◄ نی لبک . ◄ شاخه ٔ رز. شاخه ٔ باریک . (ناظم الاطباء).
نویک . [ ن ُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان شاخنات بخش درمیان شهرستان بیرجند. در ٧٩ هزارگزی شمال غربی درمیان و ١٠ هزارگزی جنوب غربی شاخن، در منطقه ٔ کوهستانی معتدل هوایی واقع است و ٢١٤ تن سکنه دارد. آبش از قنات، محصولش غلات و چغندر و میوه ها، شغل اهالی زراعت و کرباس بافی است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٩).