نَاقَه

نَاقَةُ اللّهِ لَکُمْ «نَاقَه» در اصل، به معناى شتر ماده است و در هفت مورد از قرآن مجید به ناقه صالح اشاره شده. مرحوم «طبرسى» در «مجمع البیان» مى گوید: ناقه، در اصل به چیزى گفته مى شود که تسلیم و رام و آماده و مهیا است و اطلاق آن به شتر ماده شاید به همین جهت است که آمادگى بیشترى براى سوارى دارد. در بعضى از آیات قرآن مانند آیه سوره «هود»، اضافه به «اللّه» شده است. و این نشان مى دهد که این ناقه ویژگى هایى داشته، و با توجّه به این که در این آیه به عنوان آیه و نشانه الهى و دلیل حقانیت ذکر شده است، روشن مى شود که این ناقه، یک ناقه معمولى نبوده و از جهت یا جهاتى خارق العاده بوده است. قرآن درباره خصوصیات این شتر که وضع اعجازآمیزى داشته، سربسته سخن گفته، و ویژگى هاى آن را نشمرده است، ولى مى دانیم یک شتر عادى و معمولى نبوده است.(14)