هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶

به بزمم دوش یار آمد به همراه رقیب اما شبی با او بسر بردم ز وصلش بی‌نصیب اما مرا بی‌او شکیبایی چه می‌فرمائی‌ای همدم شکیب آمد علاج هجر دانم کو شکیب اما ز هر عاشق رموز عشق مشنو سر عشق گل ز مرغان چمن نتوان شنید از عندلیب اما خورد هر تشنه لب آب از لب مردم فریب او از آن سرچشمه من هم می‌خورم گاهی فریب اما به حال مرگ افتاده است هاتف‌ای پرستاران طبیبش کاش می‌آمد به بالین عنقریب اما