هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | ماده تاریخ‌ها | شماره ۱۳

بلبل گویای این باغ آذر از دور سپهر لب فروبست از نوای زندگی ناگاه آه ناگهان دم درکشید از بذله دلکش دریغ عاقبت خاموش گشت از نغمه دلخواه آه دامن صحبت کشید از چنگ اهل دل فسوس ظل رحمت برگرفت از فرق اهل الله آه صبح او گردید شام از گردش انجم فغان روز عالم شد سیاه از دور مهر و ماه آه رشته آمال ما زان در فاخر بس دراز رشته عمر وی آمد لیک بس کوتاه آه کرد تنها عزم ره وز دوستان کس را نبرد خاصه چون من چاکری با خویشتن همراه آه راز دل ناگفته چشم از محرمان پوشید و رفت کس ز راز آن دل آگه نشد آگاه آه چرخ روبه باز کردش طعمه گرگ اجل شد زبون شیری چو او در چنگ این روباه آه یوسف افتاد ار به چاه آخر ز چاه آمد برون یوسف من ماند تا آخر زمان در چاه آه چون سوی جنت به پرواز آمد اندر ماتمش بر فلک رفت از دل و جان گدا و شاه آه کلک هاتف از پی تاریخ سال رحلتش زد رقم از بلبل گویای این باغ آه آه