هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | ماده تاریخ‌ها | شماره ۱۵

فخر زمان میرزا صادق نیکو سرشت معدن عز و شرف، منبع جود و سخا آن که رسد روز و شب از کف فیاض او جود به هر بی‌نصیب، فیض به هر بینوا منتظر فیض حق بود شب و روز و گشت عاقبت از لطف حق، کام دل او روا از افق او دمید کوکب رخشنده‌ای کرده مه و مهر از آن، کسب فروغ و ضیا از صدفش شد پدید در گران قیمتی هم ز صفا بی‌نظیر، هم ز شرف بی‌بها از چمنش برکشید سرو سهی قامتی تازه وتر چون خضر، بر لب آب بقا در چمن او شکفت تازه گلی مشکبوی نکهت او دلفریب، طلعت او جان فزا آمد از او در وجود کودک فرخنده‌ای سرو قد و گلعذار، مهر رخ و مه لقا سرو ز قدش خجل گل ز رخش منفعل غیرت گل رشک سرو، در شرف و در صفا هر طرف از بوی اوست مشک‌فشان روز و شب جیب نسیم سحر، دامن باد صبا نام نکو خواستند بهر وی و عاقبت کرد محمدرضا، نامزد او قضا چون به سعادت گذاشت پا به جهان و گرفت مهر رخش همچو جان، بر رخ احباب جا هاتف عشرت نصیب از پی تاریخ او کرد رقم کامیاب باد محمدرضا