هزیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هزیم . [ هََ ] (ع اِ) تندر. ◄ آواز تندر. ◄ (ص ) اسب سخت آواز. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ باران که نایستد، چنانکه گویی ابر شکافته شده است . (اقرب الموارد).
هزیم . [ هَُ زَ ] (اِخ ) نخلستانی و قرایی است در زمین یمامه ازآن ِ بنی امرءالقیس . (از معجم البلدان ).
هزیم . [هَُ زَ ] (اِخ ) شهری است در یمن . (معجم البلدان ).