همرهی

همرهی . [ هََ رَ ] (حامص مرکب )همراهی . همراه بودن . رفیق راه کسی شدن : سوی رومیه باز با فرّهی شد و کرد با کاروان همرهی . اسدی . مدار اسب و ناآزموده رهی مکن جز که با مهربان همرهی . اسدی . قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن ظلمات است بترس از خطر گمراهی . حافظ.