همره

همره . [ هََ رَه ْ ] (ص مرکب ) دو تن که به یک راه روند. همراه : دراز است راهش وگر کوته است پراکندگانیم اگر همره است . فردوسی . تو چنگ فزونی زدی در جهان گذشتند از تو بسی همرهان . فردوسی . بدانید و سرتاسر آگه بوید همه ساله با بخت همره بوید. فردوسی . به ره چون روی هیچ تنهامپوی نخستین یکی نیک همره بجوی . اسدی . راستی با علم چون همره شدند این از آن پیدا نباشد آن ازاین . ناصرخسرو. هرکه را هست انده بیشی همره اوست کفر و درویشی . سنائی . مروزی و رازی افتد در سفر همره و هم سفره پیش همدگر. مولوی . گفت ای ناقه چو هر دو عاشقیم ما دو ضد، بس همره نالایقیم . مولوی . همره عقل و یار جان علم است در دو گیتی حصار جان علم است . اوحدی . با وی رقیب همره و آری چنین بود دائم خمار با می و خار است با رطب . ابن یمین . آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست هر کجا هست خدایا به سلامت دارش . حافظ. ملول از همرهان بودن دلیل کاردانی نیست بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی . حافظ. رجوع به همراه شود.