هوازن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هوازن . [ هََ زِ ] (اِخ ) نام قبیله ای است از نسل سبا. (سمعانی ). قبیله ای است از قیس . (منتهی الارب ). از قبایل قیس و آنان فرزندان هوازن بن منصوربن عکرمةبن حفصةبن قیس عیلان اند. (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٤٠).
هوازن . [ هََ زِ ] (اِخ ) نام پدر شیخ ابوالقاسم قشیری عارف معروف است . رجوع به ابوالقاسم شود.