هوازی

هوازی . [ هََ ] (نف مرکب ) زیست کننده در هوا. این ترکیب اخیراً در کتاب های زیست شناسی به معنی هر موجودی که برای ادامه ٔ زندگی نیازمند هوا باشد به کار رفته است .

هوازی . [ هََ / هَِ ] (ق ) بیکبار. ناگاه . (برهان ) : مردمان از خرد سخن گویند تو هوازی حدیث غاب کنی . رودکی . هوازی برآمد برم آن نگار مرا تنگ بگرفت اندر کنار. آغاجی . هوازی مرا گوید آن شکرین لب که ای شاعراندر سخن ژرف بنگر. فرخی . به مهمان هوازی شاد گردم ز دست رنج و غم آزاد گردم . فرخی (از سروری ). هوازی جهان پهلوان را بدید که در سایه ٔ گل همی مل کشید. اسدی . او مرا شیرین چو جان است و گرامی چون سخن از جهان و جان هوازی کس ندارد دست باز. قطران . خزینه ی ْ علم فرقان است اگر نه بر هوایی تو که بردت پس هوازی، جز هوا، زی شعر اهوازی ؟ ناصرخسرو. ◄ (اِ) بارگاه . (برهان ). در این معنی ظاهراً مصحف هواری است یا به عکس . رجوع به هواری شود.