هواگیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هواگیر. [ هََ ] (نف مرکب ) هواگیرنده . در حال پرواز. - هواگیر گشتن ؛ هوا گرفتن . پریدن : از راه نظر صید دلم گشت هواگیر ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد. حافظ. ◄ که آنجا هوا گذاره دارد. که معرض هواست .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هواگیر. [ هََ ] (نف مرکب ) هواگیرنده . در حال پرواز. - هواگیر گشتن ؛ هوا گرفتن . پریدن : از راه نظر صید دلم گشت هواگیر ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد. حافظ. ◄ که آنجا هوا گذاره دارد. که معرض هواست .