وارف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وارف . [ رِ ] (ع ص ) باطراوت . تازه . نبات وارف ؛ ای ناضر. (اقرب الموارد). ◄ بسیارسبز، نیک سبز و گوالنده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). نبات وارف ؛ گیاه گوالیده ٔ نیک سبز شده . (ناظم الاطباء). ◄ فراخ . (از مهذب الاسماء). وسیع. متسع. ظل وارف ؛ یعنی ممتد. (از اقرب الموارد).
وارف . [ رُ ] (اِ) بادزن . مروحه . (ناظم الاطباء). بادبزن . ◄ هر چیز انباشته از کاه . (ناظم الاطباء). ◄ هر چیز برآمده . (از ناظم الاطباء).