وجیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وجیل . [ وَ ] (اِخ ) مکانی است نزدیک بصره مقر صاحب زنج . (ابن اثیر ج ٧ ص ٨٢).
وجیل . [ وَ ] (ع اِ) گو که آب در وی ایستد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (منتهی الارب ). حفره ای که آب در آن گرد آید. (از اقرب الموارد).