وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۱۴۷

چون تو مستغنی ز دل بودی دل آرایی چه بود بر دل و جان ناز را چندین تقاضایی چه بود در تصرف چون نمی‌آورد حسنت ملک دل این حشر بردن به اقلیم شکیبایی چه بود مشکلی دارم بپرسم از تو، یا از یارتو جلوه خوبی چه و منع تماشایی چه بود بود چون در کیش خوبی عیب عاشق داشتن جرم چشم ما چه باشد عرض زیبایی چه بود گشته بودم مستعد عشق، تقصیر از تو شد آنچه باشد کم مرا زاسباب رسوایی چه بود از پی رم کرده آهویی که پنداری‌پرید کس نمی‌پرسد مراکاین دشت پیمایی چه بود گر مرا می‌کرد بدخو همنشینیهای خاص وحشی اکنون حال من در کنج تنهایی چه بود