وشیک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وشیک . [ وَ ] (ع ص ) شتابی کننده . (غیاث اللغات ). شتابکار و سریع. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). زود. (مهذب الاسماء). مذکر و مؤنث در وی یکسان است . گویند: رجل وشیک و امراءة وشیک . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ پیک تیزرفتار. (غیاث اللغات ) (آنندراج ). ◄ قریب و نزدیک . (اقرب الموارد).