پالاسیوم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پالاسیوم . (اِخ ) تلفظ فرانسوی (پالاتن ). یکی از تلال هفتگانه ٔروم قدیم که شهر روم را نخست بر فراز آن تل ها بنا نهادند و بموجب روایات کهن مسکن رمولوس و اِواندر بر فراز تل مزبور بوده است . از زمان اگوستوس تل ّ پالاسیوم مسکن امپراطوران گشت . ارتفاع این تل ١٥ گز و محیط آن ١٧٤٤ گز است . (تمدن قدیم ). و رجوع به پالاتن شود.